یک شاعر قرن هجدهمی در جستجوی حکمت الهی در زمان سفر می‌کند. او در یک بیابان اسرارآمیز، با مجموعه‌ای از شبح‌های نمادین مواجه می‌شود که با آن‌ها درباره ماهیت هنر و کارنامه هنری خود به گفتگو می‌نشیند. در نهایت، این شاعر می‌کوشد تا به تولد دوباره خود به عنوان یک موجود آسمانی دست یابد.

کوکتو بیننده را به تماشای ویلای یکی از دوستانش در سواحل فرانسه می‌برد که یکی از لوکیشن‌های اصلی فیلم وصیت‌نامه اورفه بوده است. خود خانه به شدت تزئین شده است، بیشتر توسط کوکتو و کمی هم توسط پیکاسو، و ما به یک تور مفصل از این آثار هنری دعوت می‌شویم. کوکتو همچنین چندین ده نقاشی دیگر را به ما نشان می‌دهد که البته بیشتر آن‌ها مضامین اساطیری دارند. او همچنین با افتخار نقاشی‌های ادوارد درمیت و ژان ماره را به نمایش می‌گذارد و در خانه خود در ویلفرانش به گشت‌وگذار می‌پردازدایی می‌پردازد.

در این فیلم تجربی، ایزیدور ایزو، رهبر جنبش لتریسم، به سینمای متعارف می‌تازد و شکلی انقلابی از فیلم‌سازی را ارائه می‌دهد: او از طریق خراش دادن و سفید کردن فیلم، از هم گسیختن همگامی صدا و تصویر و ساختارشکنی در داستان، قصد دارد هنر هفتم را به همان شیوه‌ای که برای متحول کردن دنیای ادبیات تلاش کرده بود، نوسازی کند.

الیزابت و برادرش پل، پس از مجروح شدن پل در یک برف‌بازی، به دور از بخش زیادی از جهان در انزوا زندگی می‌کنند. این دو به عنوان یک مکانیسم دفاعی، رویایی نفوذناپذیر از ساخته خودشان را متصور می‌شوند. با این حال، رابطه آن‌ها کاملاً سالم نیست. حسادت و یک جریان پنهان بدخواهانه زمانی به فانتزی آن‌ها هجوم می‌آورد که الیزابت از آگات مرموز دعوت می‌کند تا با آن‌ها زندگی کند؛ و پل بلافاصله مجذوب او می‌شود.